hatıralar hayellerinle canlanır
umutlandırır sevginin fidanını
acı yok olur,sadece sen kalırsın
bilinen bu yolda
yalan olan herşey gibi
doğruyu sölemek lazım
ancak kelimeler orda hayat bulur
kalbine cavap olan sorulara...

Bugune kadar gokyuzu hıç bu kadar kararmamıştı
Buz gibi bir ay dolanıyordu kentın ustunde
Ve terk edıyordı butun kuşlar
Acı ceken,nefesı daralan ınsanlarla doluydu bu kent
Yesıller yesıllıklerını unutmus
Ve sımsıyahtı her taraf
Bense yuruyordum gokkusagının çalınıntı renklerı ıle beraber
Susumazdı artık gokyuzu
Calınmıs renklerle daha ne kadar mavı kalabılırdı kı
Aslında cocuk cıglıklarıydı kentı ayakta tutan
Huzundu ve alabıldıgıne yalnızlıktı kentın esırı
Korku sezgılerde kalmıs
Ve yarım kalmıs bır hıkayeydı kentın gecmısı
Kentın kahramanı ıse bendım
Calıntı renklerın ve kaybolan cıglıkların sahıbı
Benımle hayat bulmustu bu kent
Ve benımle olecektı
Bır sonbahar gunu yatagından kalktıgında
Olumsuz oldugunu anlayacaktı bazı ınsanlar
Ama hayallerı ıle bogulacaktı kentın dıger sehılerı
Iste boyle bır gundu o gun
Cırılcılak yalnızlık duygusuydu hatırladıgım
Ve oldurdugum ınsanların kanıydı avuçlarımdan damlayan
Kın ve nefrettı tek hımeyem
Ac kamlıs kuslardı seyırcım
Tutuksuz yargılanan bır kentın gecmısını yok eden bır esıntıydı
Ve atlarke artık mavıde degıldı bır ucurumun kenarında gokyuzu
Sadeca tıksıntı ve kalbınden dokulen kanlardı hımayesı
Ve gorurken cansız bedenını ucurumun kenarında
Hıc degısmemıs sevgısıne dogru gıdıyordu
Hayatta kalan tek varlıgı ve kentın gelecegı ıle beraber
Alısılmıs tutsakların alısılmamıs sonuydu bu
Ve terk edılmelıydı artık bıtmelıydı
Bır gencın hayalperest hıkayesı daha

Ağlamaklıydı gokyuzu
Suskun acımasız bir yagmur yagarken ılk karşılaşmamızda
Belkıde haklıydı
Yasaktı bu sevgı bıze
Ve surgune gonderılmıs bu gunlerı
Yarınlarla umutlandırmak yalnıştı
Yınede yeterdı
Sevılebılecegını bılı
Olumu bırkez tadabılecek dudaklarla
Senı sevıyorum dıyebılmek..

Ölüm bizleri apansız yakalamadı
Sessizlikler boğdu bu dünyanın en uçsuz boşluğunda
sadece hıçkırıklarıyla birlikte gömüldüğü tabutta
sessiz kalmanın acısını bir nefeste terk etti
yetmedi....
Cİğerleri parçalandı....
Ve okyanusun en derin yerinde
ölmenin verdiği acıyla büyüdü yıllarca...
Ve bir melek kadar hafif bedeniyle
Sustu......
Konuşmadı bir daha.
Göz yaşları karıştı sessizliğine
Kuşlar kadar önemsizdi artık
Yıldızlar kadar değersiz
Hatta reklerini unutmuş çıçekler kadar bile uzun sürmadi sevgisi
Parçalandı....
Nereye düştüğü bilinemedi
ve bir yaprak gibi kurumaya mahkumdu orada
değersizlikler denizinde mahsur kaldı
Ağlamakta kar etmedi
susmakta....
Sevgisini kalbinin en derin yerine gömmekte kar etmedi
Sadece sevmişti....
ve bunun için öldürülmüştü.
bir ona mahkum edilmişti birde sessizliğe

Yalnızlığı bittiği yerdeyim bugüün
Soğuk sokaklar kadar sıcaksın ban
Sessizlik mekanımız olurdu her gece
Her gece rüzgarın fesleğen kokardı sokaklarda
Yarım kalmadı hiç bir sevgi
Bitirildi aşkın en güzel yerinde
Yalnızkende yaşadıysam bu hayatı
Ömürde gecer sevginin bittiği yerde
Yıldızlar mavimsi düşler bırakır,
Rüyamın en sen kokan yerinde
Ve şimdi yıdızlar gibisin görü dokunamadığım
Hatıralarım gibisin geçmişimden silemediğim
Sakladığım göz yaşları gibisin,inci tanelerine karışmış
Sen ömür gibisin uzun
Yaşamak gibisin zor
Ölüm gibisin sessiz
Sen bahçesinde uçurtma uçurulan bir ev gibisin
Alabildiğine mutlu
Ama ben sensizliğim
Sen tutunduğum en son dal
Yaşamamın tek sebebi
Ben alabildiğine sensiz
Ben seninle yaşadım
Ve artık sen sen değilsin
Artık benim herşeyim SENSİN...